● مي گويي که چرا ترک وطن کردي، تو که نام و خاطر وطن را از همه بيشتر مي خواستي و مي خواهي. هر آنجا نام ايران باشد صداي سخن عشق در گوشت طنين مي اندازد. چرا؟ رفتيم و همسالان و همدلانمان را تنها گذاشتيم با انبوهي از مشکلات، کاستي ها، نارسايي ها... .مي گويي بازي زمانه است ديگر، پسر سرايدار باشگاه ورزشي "قدس"، که دوست و همدمم بود، بايد بماند و انبوه مشکلات را با کمري کوژ شده از فقر به دوش بکشد و من و تو، اينجا باشيم و گلايه مان از سختي درسها باشد و سرما!
برادر، حکايت تلخي است. چه بايد کردن؟ آيا درس و آينده را وانهادن و رفتن و در کنارشان ماندن؟ يا خاطر به بيخيالي و لهو و لعب خوش کردن؟
جماعتي که اينجا مي بيني قريب اتفاق بر همين قسمند و من و تو خواهي نخواهي همراهشان شده ايم. نه اين که همراهشان رفتن مذموم است... هستند دختران و پسراني که حرف دلت مي فهمند و يار و رفيقند با تو و افکارت؛ هستند. اما ما سوداي ديگر در سر داشتيم آخر. شور جواني است يا بلندپروازيهاي زودگذر؟ سوداي اين داريم که برگرديم و همراه مردمانمان بمانيم، هر آنچه که در توان داريم هزينه کنيم برايشان مگر گوشه اي از بار محنتشان هم به دوش ما باشد... .
اما داريم غرق مي شويم. آيه ياس مي خوانم شايد، اما اين نوشته ها که مي نويسم دست و پا زدني بيش نيست. داريم غرق مي شويم. نتوانستيم که متمايز باشيم. ما هم چون هزاران ديگر آمديم، شکمهامان پر کنيم، شهوتهامان برانيم و بگوييم که ما سر خويش گرفتيم و از گرداب مشکلات وطن به در آمديم... ديگران هم خود دانند و خداشان.
اينگونه است؟... پاسخي ندارم در جوابت.
باري باري... چرخ هستي همين گونه مي گردد. آنجا هم که باشي دروغ مي بيني و تملق و فساد... اما... اما نه! هر چه باشد، وقتي آنجايي در ميان گودي. بزدلي نکردي که فرار کني و رفيقان را با حريفان تنها بگذاري.
آنجا، هنوز اميد نمرده است. هنوز نهايت شب فرا نرسيده است. هستند کساني که تاريکخانه ها را نور بتابانند. به همان جوانها که مي گويي در پي فسادند و شر؛ به همان ها مي توان اميد بست. بي بنيان نيست سيرتشان. وبلاگهاي فارسي را بخوان. ببين همان ها چه مي گويند، چه مي نويسند. چراغي در دست و چراغي در برابر مي خواهند تا به جنگ تاريکي ها بروند؛ به جنگ تاريکيها برويم. ما هم با آنهاييم؛ نيستيم؟
اکبر، پسر همان سرايدار، کلام نااميدي بر زبانش جاري است، اما ته قلبش اميد دارد. ذهنش پر از ايده هاي تازه است. خانه شان در گوشه اي از باشگاه ورزشي است. جوانمردي همت کرده و خرج دانشگاهش را مي دهد. اکبر هميشه دوست داشت با بر و بچه هاي بالا شهر آمد و رفت کند. عجيب بود برايم. مستمند تر ها چشم ديدن توانگران ندارند معمولا. اما اکبر بيشتر دوستانش ماشين مدل بالا داشتند. مي خواست کم و کيف زندگي اش مثل پدرش نباشد، مي خواست خودش را بالا بکشد، به فتح قله هاي موفقيت بينديشد... .
محسن مخملباف وقتي فيلم "نون و گلدون" را مي خواست بسازد، گروهي جوان همسال ما را جمع کرد که هنرپيشه اولش را انتخاب کند. جواني آمد جلو و گفت: آقاي مخملباف، بازيگر فيلم تو منم! پرسيد چرا؟ جواب داد: من هم مثل تو مي خواهم بشريت را نجات بدهم.
آقاي مخملباف! من و دوستم و اکبر، سه نفريم، مي خواهيم بشريت را نجات بدهيم!





□ نوشته شده در ساعت 5:04 PM توسط حامد